Tegenwoordig heeft men het vaak over boeken, of men deze nu gelezen heeft of niet. Boeken zijn nog steeds populair, hoewel het lijkt of de bestsellers tegenwoordig misschien wat minder diepgaand van inhoud zijn dan vroeger. Wordt er echt minder gelezen tegenwoordig? Lezen gezien als het op ontspannen wijze tot je nemen van een boektekst.
Een boek als Weinkrampf! is een combinatie van zowel diepgang als oppervlakte. Voer voor lezers dus die lezen uit interesse en passie. De diepere strekking van het verhaal, een survival-tocht per boot van een stel joodse Amsterdammers, slingert zich letterlijk naar de laatste bladzijde: richting de bronnen van het kwaad (de eerste bladzijde misschien wel van Adolf Hitlers Mein Kampf, dat zich als een soort tweede rivier van haat door het verhaal slingert). Men kan over boeken lezen, of over boeken schrijven, dat laatste doet Schlemihl, wanneer hij het misschien wel meest omstreden boek uit de vorige eeuw onder de loep neemt.
De deelnemers aan de tocht geboekt bij Survival.org hebben een uitgesproken mening over politiek en koningshuis. De nieuwe en de oude Oranjes, de monarchie in haal facetten, zijn het mikpunt van hoon en spot. De perikelen rond het huwelijk van Alexander en Maxima lezen als een spannende detective. Even vergeet men dat het hier over onze toekomstige koningin gaat. Men is uiterst kritisch over het huidige politieke klimaat in Nederland. Alleen de discussies over de dood van politicus Pim Fortuyn zijn het lezen van Weinkrampf! meer dan waard. Toch dringt zich soms de gedacht op dat men beter over boeken kan spreken en lezen, dan dat daadwerkelijk zelf te doen.
Men kan nog zoveel zeggen over boeken, over de inhoud, de verhaalstructuur of over de hoofdpersonen, maar het zal de lezer zelf zijn die een oordeel over de kwaliteit moet vellen. Men zal een boek zelf moeten lezen alvorens daar een mening over te hebben. Zo ook met de roman Weinkrampf!. Gelukkig maakt de schrijver Peter Schlemihl het ons wat dat betreft makkelijk, althans zo lijkt het. Het verhaal leest in eerste instantie makkelijk weg. Toch zit er achter deze facade van heldere, bijna journalistieke vertelstructuur, een tweede soort literair verhaal, dat van de tocht naar het kwaad over de rivier "geschiedenis", slingerend door Europa en bevaren door de boot van Survival.org met als centraal thema: politiek en monarchie. Onderweg vliegen de deelnemers, Joodse Amsterdammers die geboekt hebben voor het thema "oorlog", elkaar meer dan eens in de haren zodat de hele tocht veel weg heeft van een programma als Big Brother. Men voelt zich als lezer zelf deelnemer aan de survival-tocht, waar men toch liever een boek over leest. Nou Weinkrampf! is dat boek, lezen daarom, erover praten kan altijd nog.
  |
||