De novelle Literaire Clash geschreven door Govert Gossip is een poging de geschreven waarheid bloot te leggen van twee ‘grootheden’ uit de Nederlandse literatuur: A. F. Th. van der Heijden en Joost Zwagerman.

Twee uitersten van een totaal verschillend soort literair spectrum. Govert Gossip neemt in deze Literaire Clash met een enorm inlevingsvermogen in de literaire beweegredenen van de twee auteurs beider leven en werk tot in detail onder de loep.

Niets blijft onbesproken in dit twistgesprek avant la lettre, waarbij met het vorderen van de tekst de vraag rijst welke literaire criticus schuilgaat achter het pseudoniem Govert Gossip. Arjan Peters? Elsbeth Etty? Aleid Truijens? Janet Luis? Bas Heijne? Of misschien concurrent en criticaster van zowel A.F.Th. als Zwagerman, het enfant terrible van de Nederlandse letteren: Arnon Grunberg?

Of is het gewoon een erudiete amateur die hier aan het woord is en pagina na pagina het fileermes hanteert in twee recht tegenover elkaar staande manieren van schrijven? Dat van oevrebouwer A.F.Th. tegenover dat van de tijdgeestbeschouwer en graag geziene televisiegast Joost Zwagerman? Wie het weet mag het zeggen.

Een conversatie dus op het scherp van de snede, die de lezer confronteert met de onvermoede kanten van beide auteurs. Literaire verhandelingen worden afgewisseld met achterklap en kinnesinne. Tegen het licht gehouden door “Govert Gossip”.

Wie te weten wil komen over zowel het introverte (A.F.Th.) in de literatuur als de extraverte naar buiten gerichte variant (Zwagerman) die  kan niet om deze Literaire Clash heen waarvan de komende maanden iedere week een aantal bladzijden op het enige feuilletonblog van Nederland worden gepubliceerd. De afleveringen zijn ook te beluisteren als podcast, compleet met achtergrondgeluiden.

Binnenkort is de Literiare Clash ook te bestellen als ebook in het epub-formaat (Apple iPad, Sony Reader en smart phones (iPhone en Android). Hiervoor hebben wij wel een emailadres nodig. De betaling van 3 euro kan via PayPal.

(1) Introductie van de deelnemers aan het twistgesprek, de schrijvers A.F.Th. van der Heijden en Joost Zwagerman, door Govert Gossip.

Was het de schok van de herkenning, negatief en intens als van een stroomstoot, die het tweetal auteurs, dat ik recentelijk ontwaarde in Café Schiller aan het Rembrandtplein, als op commando het hoofd deed wegdraaien?

Verlamd door wat ik zou willen noemen het ‘Albert Verlinde-gevoel’, staarde ik naar A.F.Th. en Joost Zwagerman, om, met het aanzwellende besef hier van een uniek schouwspel getuige te zijn, m’n teleurstelling over het ontwijkgedrag van de twee schrijvers van me af te zetten en te besluiten deze uitgelezen kans tot een onderhoud met de twee tycoons van de Nederlandse Letteren niet aan me voorbij te laten gaan.

Ik sloeg m’n Johnnie Walker (Red Label) achterover, trok m’n rok recht en koerste manmoedig op een grote tafel af, waarop zich behalve twee flessen rode wijn onder meer  een aantal stapeltjes paperassen en wat schrijfgerei bevonden.

‘Zo, heren…Een duo-signeersessie dit keer?..’
‘Dat gaat je geen moer aan, vuile nepnicht!..’
‘Probeer maar ergens anders een nieuwtje los te peuteren voor dat met veel tamtam aangekondigde literaire tijdschrift, waar je nu je achterklap in kwijt schijnt te kunnen…Hoe heet het ook alweer?..’
‘“Uilenspiegel”, Adri, heet dat nieuwe rioolblaadje…’
‘O ja, “Uilenspiegel” …’
‘“Literair-iconoclastisch magazine”, meneer Z–man, met permissie…’

M’n reputatie van razende reporter in Letterenland was me, zoals te verwachten viel, vooruitgesneld. Niet uit het veld geslagen door de via het tafelblad  tot me gesproken woorden, zag ik hoe de massief ogende A.F.Th. z’n wijnglas omstootte.
‘Catastrofes       treden      zelden   in   hun   eentje   op,  Grote Meester…Het liefst overvallen ze je in groepsverband…’
‘Ik haal wel even een dweiltje, Adri…’
‘Niet nodig, meneer Z-man… Ik   speel   graag   de  poetsnimf voor A.F.Th….’

Eenmaal terug bij de tafel, die (zeker ook door de stropdas en – nauwe – colbert van Zomergasten-presentator Joost Z.) in het kroeginterieur een eiland met een kantoorachtige uitstraling vormde (dat gek genoeg door de talrijk aanwezige bezoekers zo goed als werd genegeerd), boog ik me nadrukkelijk over het tafelblad, tilde de zwarte Mont Blanc-vulpen van A.F.Th.weg en wreef op hovaardige wijze het formica droog.